باآغازسال تحصیلی جدید دراستان سیستان و بلوچستان کمتر نقطه ای ازاین استان پهناور است که از کمبودهای در بخش آموزش و پرورش ننالد گویا این مشکل و معضل به مریضی قراگیر تبدیل شده است . کمبودهای آموزگار ، کتاب ، فضای آموزش ، سرویس مدارس ، مدارس شبانه روزی و سایر امکانات آموزشی از جمله کمبودهایی است که می توان از آن نام برد.

شهرستان سراوان نیز از جمله شهرهای این استان پهناور است که از این مریضی درامان نمانده است ، اما در عجبم که درشهرستان سراوان که یکی از شهرهای پیشرو در تعداد تحصیل کردگان بومی چرا هنوز سکاندارمدیریت آموزش و پرورش آن به عهده ی یک غیربومی از نوع بیرجندی است . گرچه تمام ایران سرای من است ، اما بخش آموزش و پرورش می طلبد تایک فرددلسوز و بومی اهل سراوان براین مسند تکیه زند.

 مردم سراوان ازنماینده شان در مجلس شورای اسلامی انتظار دارند تا این بخش را بیشتر مورد عنایت قراردهند چراکه شالوده واساس توسعه و پیشرفت هر شهری آموزش و تربیت نیروهای متخصص و بومی همان شهر می باشد.

اما قصه ی مشکلات آموزش و پرورش شهرستان سراوان خیلی مشابه به سایر شهرهای استان است ، به طوری که آموزگاران خانم کمبود نیرو را در مدارس پسرانه پوشش می دهند و برای برطرف نمودن نیرو از نیروهای خدماتی هم بهره برداری می شود ،گرچه استفاده از نیروهای خدماتی باعث افت تحصیلی دانش آموزان می شود اما خوب این عزیزان حق آب و گل دارند . افراد تحصیل کرده و جویای کار ، کاری پردرآمدتر گیرشان آمده ،کاری که یادآور انشای زمان مدرسه شان است " علم بهتر است یا ثروت " خوب به اعتقاد آنان ثروت بهتر است و اکنون تعداد زیادی از آنان به امر گازوییل کشی در مرز پاکستان مشغول هستند.